Opgeven is geen optie (4 x Mont Ventoux)

Fred — Mon, 13 Sep 2010 19:21:25 +0000

"Kwart voor zeven 'savonds. Mont Ventoux. Nog twee kilometer. Ik maak nog 1 foto en stuur die naar dit teamblog (deze is voor jou pa!). Patrick zal er al bijna zijn. Rikje en Louw staan al op ons te wachten. Deze vierde klim ging beter. Bij de derde zag ik het soms niet meer zitten en Patrick twijfelde om nog op te stappen. We keken elkaar aan en wisten genoeg.

Ik klik in mijn pedalen en zie en hoor niets behalve het ruisen van de eeuwige wind en het rose van de langzaamzakkende zon. Een moment van mij en de berg. Bedankt dat ik je heb mogen beklimmen vandaag, je wind was rustig was en je hitte te verdragen.

We hebben het hem geflikt denk ik dan, Patrick en ik. Vrienden voor het leven. Vier keer die berg op. Om 06:10 gestart, om 19:00 uur zal ik boven zijn.
Mijn benen zijn nog goed, het lijf is moe, maar de kop is weer helder. Verslagen de man met de hamer, neergegaan is hij, met vuur in de ogen hebben we hem samen keihard onderuit geschopt. Als we schouder aan schouder staan zal het vanzelf gaan zongen we nog mee de dag ervoor.
Nog 1 kilometer, Patrick voor z'n moeder, ik voor m'n vader en samen voor Marjorie.

Als ik de laatste bocht in de verte zie hoor ik die lieve Rikje al roepen :'kom op Freddie, kom op kanjer, je kunt het! '. Ik ga op de pedalen staan en rij naar haar toe. In de bocht zet ik zelfs nog aan voor een sprintje van 10 meter.

Dan ben ik er. Zomaar ineens. Patrick en ik worden gefeliciteerd en we slaan elkaar op de schouders. Dan komt de ontlading en als Patrick breekt sta ook ik met een brok in mijn keel….. een vriend zien huilen kan ik niet. In de zakkende zon maken we wat foto's en kijken naar het magische uitzicht in de purperen avondzon.
Schouder aan schouder voor hetzelfde doel , een beetje extra kracht geven aan iedereen die in onze gedachten hebben meegefietst.
Niet die vier keer die berg op, niet die zoveel duizend hoogtemeters, niet die gemiddelde klimtijd. Niet de hoeveelste geworden. Totaal onbelangrijk.
Gewoon door ruggegraat te tonen anderen die het nodig hebben een extra beetje positieve energie en aandacht te geven om niet op te geven. Dat was ons doel, en niet meer dan dat.

Opgeven zou namelijk geen optie moeten zijn.

Net nadat we de afdaling terug inzetten knijp ik in de remmen en stop nog gauw twee stenen mee van de top van de berg in mijn achterzak. Één voor Mar en één voor mijn pa. Dat ze maar gauw beter mogen worden. En dan zoef ik door, de laatste afdaling naar beneden, het schemerduister tegemoet…."

Hierbij willen Patrick en ik iedereen , alle sponsors, supporters, familie en vrienden ,die ons financieel en emotioneel hebben gesteund vanuit de grond van ons hart bedanken. Zonder jullie was het geen succes geworden. We hebben 3.000 euro opgehaald voor de strijd tegen kanker en daarnaast twee steentjes bijgedragen. Dank !!