|
Vandaag issie jarig! Mijn pa, vriend en fietsmaat! Gefeliciteerd en dat we op je tachtigste nog eens zo fraai over de finish mogen komen…proost!
In de laatste uren van 2009 vind ik nog mooi een gaatje om jullie allemaal het beste te wensen: Veel gezondheid en welvaren! De afgelopen twee weken ploften er 3 keer een wielerboek op de mat. Natuurlijk allemaal in no-time verslonden. Tijd voor een korte evaluatie: 1. ‘De Kale Berg;op en over de Mont Ventoux’. Absolute must voor iedereen die de Ventoux wil gaan beklimmen. Werkelijk alle mogelijke info komt naar voren inclusief voorbereidingsverslagen van diverse deelnemers: nuttige adressen, info over de Ventoux zelf, flora en fauna, omliggende dorpen en stadjes. Mijn mening: absolute aanrader voor Ventoeristen, door de deelnemerverslagen ook voor ‘gewone cyclisten heel interessant. 2. ‘Renner willen worden’. Nieuw uitgekomen boek. VRT-wielergezicht Karl Vannieuwkerke vertelt over zijn persoonlijk gevecht na een zwaar ongeluk.De revalidatie en de strijd tegen de weegschaal monden uit in de ongewone droom om op 30-jarige leeftijd zelf nog wielrenner te worden.Mijn mening: een schitterend boek, persoonlijk, herkenbaar en met fantastiese foto’s van Stephan Vanfleteren. De nummer één uit dit rijtjevan drie. Het zit bij mij eenvoudig in elkaar. Met gestelde doelen waaraan je je kan vasthouden zit je beter in je vel. Ook zo met fietsen, of juist zo met fietsen. Afgelopen jaar had ik zelfs twee van die doelen: Valkenburg-Morzine halen en na de vakantie Diekirch-Valkenswaard uitrijden. Twee onontkoombare pijlers in de agenda. Niet voor te verschuilen en kapstok voor motivatie en training. Zonder kapstok ligt de motivatie als een ouwe jas op de grond en trainen verzakt tot een rondje 25 km mooiweerfietsen…en dat wil ik niet. Fietsen is een uitlaatklep die zuiverend werkt, met verwonderende uiztichten, verbazende inzichten en af en toe de man met de hamer. Die man komt voor sommigen eerder dan voor anderen, ook zonder fiets, en met verwoestende slagkracht. Onze inspanning valt in het niet bij hun strijd, hun man met de hamer is groter dan die van ons. Toch gaan wij ons steentje bijdragen, schoppen we samen onze man met de hamer onderuit om geld op te halen voor de strijd tegen kanker. Neergaan zal ‘ie. Tien september 2010 (10-9-10). Die staat. Vier keer de Ventoux. Opgeven is geen optie!  Patrick en Fred
Inmiddels ben ik alweer een paar weken aan het trainen bijCaroline op het Velodrome. Elke zondag van half acht tot half tien hang ik samen met Ferry en circa 35 andere gekken in de baan. Dat bevalt steeds beter. Waar ik eerst vooral bezig was om in de baan te blijven fiets ik nu al een stuk releaxter en kan wat meer concentreren op de wereld om me heen.
Zie het als autorijden. De eerste keren ben je vooral bezig met de auto zelf, naar verloop van tijd gaat dat automatisch en ga je pas echt rijden. Dat werkt hier ook zo. Gisteren was een intensieve training dat werd afgesloten met 40 rondjes rijden waarin iedere zoveel ronden het tempo werd opgeschroeft.Inspannend , vooral na een weekendje Sinterklaas met hyperactieve kindjes op zondagmorgen (zie wallen onder mijn ogen :0) ) Maar allee, allemaal bijzaak, het is gewoon leuk om op de baan te rijden, en in combinatie met een rondje sportschool op woensdag word je er ook nog eens gewoon fit van. Zondag ben ik er weer bij ! Wil je eens zien hoe het is om daadwerkelijk op de baan te rijden? Kijk hier eens mee vanaf een rijder op de baan zelf. P.s. Kwam, gezellig!, Birgitta tegen die vertelde dat ze in de wedstrijden die vlak voor onze training plaatsvonden eerste was geworden! Gefeliciteerd!
En op de pagina ernaast sta ik nog een keer, het moet niet gekker worden, zometeen gaan mensen nog handtekeningen vragen ;0)
In het blad Fietssport van de NTFU , editie december 2009 een artikel over de Petit Tour de France.
En wie zie ik daar op de foto vol in de afdaling ? Hee…ken ik die niet ergens van?
Yes!, vanavond is het toch maar mooi even gelukt. In de herkansing op het Velodrome in Amsterdam ging het deze keer als de spreekwoordelijke raket. Met een andere fiets (oud stalen barrel, wel de juiste maat (60)) en een andere trainingsopzet liep het wel goed. In twee uur tijd werd goed geinstrueerd op het op- en afrijden van de baan, kijken en signaleren, treintje rijden. Tijdens het rijden had ik echt het gevoeld dat deze fiets (nr 14) exact mijn verzetje had. Na afloop bleek er een 53 voorblad op te zitten, achterblad heb ik niet goed kunnen bekijken. Hij trapte wel wat zwaarder dus, maar dat vind ik wel lekker. Je moet mij geen 100 per minuut laten doen, blaas ik me helemaal op. Gewoon lekker op kracht, laat maar komen. En baanfietsen was ook deze keer gewoon genieten. Ook een prettige bijkomstigheid. Nee, ik ben er weer bij volgende week zondag, vergeet dat spinnen en tacxen maar, is en blijft gepruts. Ook leuk om Birgitta weer eens te hebben gezien (zat in de training na ons). Gisteravond om 20:30 was het eidenlijk zo ver, een nieuwe stap in de (winter)wielercarrière (*kuch*). Na een aantal clinics op(niveau 1) het Velodrome had ik me ingeschreven voor de introductietraining(niveau 2), een soort van opstap naar de wekelijkse training(niveau 3). Deze introductietraining is als een soort keuring der manschappen waarbij aan het eind van de twee uur kachelen wordt gekeken of je goed genoeg bent..
Helaas bleek ik niet meteen de Baugé (zie foto onder, wit pakje, foto gemaakt tijdens 6daagse Amsterdam) die ik me had voorgesteld. Gevalletje ‘deuk in ego’ zou mijn vrouw zeggen. Tenslotte, de directe reden van niet meteen doormogen naar de volgende groep: te weinig kijken. Dat was duidelijk toen we om de twee ronden van kop moesten wisselen. Ik reed op tweede positie toen mijn kopman ineens flink gas gaf. Om dezelfde snelheid te houden jakkerde ik achter hem aan in zijn wiel en toen ik overnam hield ik die snelheid wat twee problemen opleverde: Verloren avond? Welnee, véél geleerd en over twee weken ga ik het nog eens proberen. Daarnaast is twee uur rijden op de baan een supergoeie intervaltraining, en tenslotte, het is gewoon leuk om te doen (echt waar :0) )..
Na een dagje shoppen in Breda gisteren (waar het allejezus druk was) had ik het plan opgevat om vanochtend de Pina of Gios weer eens uit te laten. Het zou vanmiddag gaan stormen maar vanochtend zou alles okee zijn. Snel nog even buienradar checken om half 10. Hela hola, om 10 uur dik regen voorspeld. Da’s dus niks, met regen vertrekken, hebbik een hekel aan.
Maar geen nood, na de lunch zou er net een opklaringkje komen, dus eerst met andere zondagse zaken aan de slag. Vijf en zestig solo kilometers verder vormt een plas water zich op de keukenvloer onder mijn voeten. Het was een waarlijk genoeglijke middag …
Een tip van mij , gratis, zomaar mee te nemen. Een boek van sentimentalista Dirk-Jan Roeleven met titel: "De nieuwe fiets . Villar San Costanzo - Amsterdam, 1247 km". Lezen dat verhaal.
Een Italiaanse fietsenmaker verhelpt midden jaren negentig in zijn werkplaats de malheur aan de racefiets van een gestrande Nederlander. Gratis. De jongeman belooft bij het afscheid plechtig dat hij ooit zal terugkeren voor een nieuwe fiets. En voegt eraan toe dat hij die fiets vervolgens over de Alpen naar huis zal trappen. Solo. Een heerlijk doorleesverhaal over een toerfietser met een droom, ideaal voor bij de openhaard. Wie zou zo’n tocht namelijk niet eens graag doen?Ik wel ! Eat your pie before you die!
Vandaag over mijn beide fietsmerken nieuws: 1. Importeur Card Sports presenteerde dit weekend de complete Pinarello 2010 serie. Vandaag ben ik even langs geweest en heb wat foto’s voor jullie gemaakt. Favoriet van de dag: de zwarte ‘old-school’ messenger bike Lungavita. Mooi!
Het was mooi weer vandaag, precies tussen de buien en beslommeringen door was er ruimte voor een 70km met veel wind. Vallende bladeren mét zon, het zou zomaar de Utregse Lombardijentour kunnen zijn. Tijd om kort even de balans op te maken. Want na de Dam tot Dam Classic en de laatste DTC toch leek het uitzicht op een nieuwe uitdaging ver weg. Echter, aan de baanfietsclinic van twee weken geleden (zie een eerdere post) had ik zoveel schik dat ik besloten heb deze winter op de baan in Amsterdam (Velodrome) te gaan trainen. Gewoon voor erbij. Op de Tacx zitten is saai, sportschool ook en een rondje op de baan is toch adrenalineverhogend.
Het zal toch niets te maken hebben met de DSB affaire dat Marian’s gesigneerde WK trui zomaar in een hoekje van een zwembadcafé in Amersfoort hangt? (foto gemaakt tijdens colas-stop in de laatste DTC tocht 2009)
Zaterdag 26 september 13:30, 15 mannen en twee instructrices staan klaar voor de (door ondergetekende georganiseerde) Dutch Road Cyclists (groep fietsenthousiastelingen op LinkedIn netwerk ) clinic baanwielrennen. Hier een video impressie van deze ‘kikkuh’-middag :0)
26
09
2009
 
Uitslag DRC Baanfiets clinic sprintwedstrijd , 200 m vliegende startGeplaatst door: Fred Pellenaars in AlgemeenNaam seconden Rob Otten 15.929 Winnaar van de ’lotto-trekking’ voor 2 tickets voor de Zesdaagse van Amsterdam: Piet Middelkoop.
|
|
Artikelen (RSS)