Fred’s Fietsblog

Niemand, niemand naast, achter of voor me als ik vanmiddag in de striemende regen na 80 kletsnatte kilometers richting de grebbeberg rij. Iedereen verklaart het voor gekkenwerk,155 km in de regen, maar op de een of andere eigenaardige manier bevalt het me vandaag wel. De benen zijn super na de Geants des Ardennes van vorige week, de Gios is ook weer in orde met nieuwe wielen (campa scirocco) en hoewel het lijf al na 3 km tot op de draad nat is heb ik het niet koud. Daarbij is het ook al bijna 10 september, de dag waarop Patrick en ik de Mont Ventoux vier keer gaan ‘doen’. Training is dus noodzakelijk.

Zonder computerteller (afgebroken tijdens transport vorige maand) of mp3-speler is het ideaal om het hoofd eens leeg te maken.
En dan gebeurt het me meestal dat ik me ineens flarden tekst herinners van een of ander liedje dat  vroeger toen ik klein was (jezus wat klink ik oud ) indruk op me maakte. 

Zo schoot vanmiddag opeens dat mooie nummer van Toon Hermans in m’n hoofd, ‘Cafe Biljart’ over twee 80-jarige opa’s die iedere dag samen biljarten tot die dag dat er een niet meer zal komen opdagen. M’n oma heeft een oud cassettebandje met de show van Toon uit 1980 daarop en die luisterde ik vroeger wel eens en later had ik hem zelf op tape (TDK D90).
Na een kilometer wist ik het hele refrein weer en midden in het donkere bos voor de grebbeberg, in de gietdende regen kwam opa Willem tot leven: ‘En Willem dat was een aparte, die zei toen hij de boodschap ontving: alleen kan een mens niet biljarten , hij zette zijn pet op en ging’. Zingen in je eentje, hardop. kan soms zo lekker zijn. Met een glimlach draai ik druipend de Greb op.

Rond twee uur bereik ik de finishboog op het Malieveld, vandaag 300 deelnemers, enkele tientallen hebben de 155 gedaan. Van een aardige dame krijg ik een blikje fris, van een van de organisatoren de felicitaties.

Zwart van het vuil leg ik de Gios 5 kilometer verder in de auto, ik kleed mezelf om en vertrek. Met de conditie zit het snor. Ventoux, ik ben er klaar voor.

Bedankt Willem!

P.s. nog zo eentje voor de verzameling tranentrekkers voor de eenzame sentimentalista op de fiets: Stille Willie

Ouderwets takkeweer.. na 100 km (waarvan 80 km nat) vond ik het wel best.

Lid van het team ‘ gespikkelde beren’

Het leek wel cyclocrossen

Zondag 6 Juli 2010.

Joepie! Laat ie nou net nog geen 10 km van ons huisje liggen: De Nockalmstrasse. Volgens een eerdere ‘ beklimmer’ een panoramaroute waar je schitterend kan klimmen. Volgens het profiel ruim 27 kilometer over twee cols van iets meer dan 2000 meter hoogte. Ik zeg: uitdaging!. 

Ik haal de Gios uit de gang en trek m’n fietskleren aan. Het is een graad of 20 maar het iseen beetje grijs buiten dus korte mouwen, korte broek, armstukken en m’n hotpack voor de zekerheid. Ik neem in een onderdelenbidonnetje twee binnenbandjes, twee ‘ bommetjes’, een multitool en twee afnemers mee. De andere bidon gooi ik vol water. In m’n rugzak nog een banaan, twee repen en nog een extra bandje. Aangezien ik in m’n eentje ga wil je niet voor verrassingen komen te staan. Na vrouw en kinders een zoen te hebben gegeven ga ik om negen uur op pad.

Van Bad KleinKirchheim naar Ebene Reichenau (start van de klim) is een kilometer of 8. Een lekkere vlakke aanloop waar je goed op kan opwarmen. Voorbij het dorp geeft een groot bord aan waar je heenmoet. Bij de toegangspoortjes aangekomen (automobilisten moeten betalen voor de toegang) zwaait een slaperige man in een hokje me toe. Slingerend en licht omhoog lopend vervolgt de weg door de dennebossen. 
Ineens komt het binnen. Niets, ik hoor naast het licht ruisen van de bomen en her en der een vogeltje helemaal NIETS.
Helemaal alleen, met slechts een fiets en een schitterende alpenpas op de wereld. En dat meer dan een uur aan een stuk.Mooier kan het leven soms niet zijn.
Een paar koeien kijken me meewarig aan als ik ze op een paar meter passeer. Langs bergmeertjes en schitterend lopende bochten (allemaal genummerd inclusief de hoogte waarop de bocht zich bevind) bereik ik de eerste top op 2024 meter. Ik ben op het hele stuk twee medeweggebruikers tegengekomen, waarvan de boswachter er 1 was.
Op de top snel een foto en dan door de afdaling in, en wederom een verrassing, je kunt van de eerste top de hele slingerweg door het vallei naar de tweede top zien, SCHITTEREND. 

Na 500 meter hoogteverschil te zijn gedaald start de tweede klim naar de Eisentalhohe, het omkeerpunt van vandaag.
Aan het begin van de klim begint het te miezeren. Da’s goed waardeloos want als het weer echt omslaat heb ik een probleem. Dan moet ik terug en dat betekent die eerste berg weer over. Ik rij door. Op 1800 meter doe ik toch mijn hotpack aan en kom boven. 
Op de Eisentalhohe is het door de ijzige wind nog geen vijf graden maar er staat gelukkig wel een kleine berghut annex aanlegplaats.
De alleraardigste eigenaar schudt verbaasd zijn hoofd als hij me ziet en gebaart me dat ik gauw binnen moet gaan zitten in het nog kleinere ’ restaurant’ gedeelte (12 zitplaatsen op 8 vierkante meter) waar hij meteen voor mij speciaal de electische kachel aanzet. De vier aanwezige motorrijders die achter de koffie zitten heten me met een korte knik welkom. Als ze horen dat ik op de fiets ben gekomen vragen ze ‘ Sind sie wahnsinnig geworden?’ . 
Inmiddels schuift de waard een portie zelfgemaakte warme worstjes met brood en mosterd onder m’n neus inclusief koffie en een cola voor de opkikker. 

Als ik klaar ben met eten zie ik door het kleine ruitje dat het buiten niet meer miezert. Er ligt nog wel  sneeuw aan de overkant van de weg. 

De wind, die is er ook, het giert rond het hutje en de waard voorspelt storm.
Ik bedank hem voor de enorm goede zorgen, zeg dat ik zeker weer eens terugkom, trek m’n jack weer aan, groet de aanwezige gasten en duik de afdaling in, terug naar Col nummer 1, onderweg constant verbaast door het fraaie natuurschoon. Een paar uur later ben ik terug, het hele verhaal in geuren en kleurden vertellend aan de thuisblijvers. 

Dit had ik voor geen goud willen missen.

P.s. ‘ s middags met Erica en de kids met de auto hetzelfde ritje nog eens gedaan. De waard herkende me en was trots en blij dat ik ik er was. ‘ Er zijn niet veel mensen die hier fietsend voorbijkomen’ zegt hij knipogend tegen m’n vrouw. 
Wat is Oostenrijk toch een topland denk ik bij mezelf   

- Posted using MobyPicture.com

Vanaf overmorgen gaan we samen met een aantal collega’s wat heuveltjes doen in Zwitserland.

U mag me zondag komen opvegen :0)

Deze week kwamen ze binnen. Witte hoogglans Sidi’s in maat 45,5. Vernice, zoals Sidi het noemt, met carbon zolen.Porno for feet.

En dat was nog een hele klus. Maat 46 is veel te groot, maat 45 is krap aan. Halve maten? Op enkele zwarte modellen na niet in Nederland te krijgen volgens de nederlandse Sidi importeur. Gaat u niet lukken.

Gelukkig haalt Presto in Oostzaan ook Sidi’s via België, in bijna elke kleur, model en ook in halve maten. Binnen 3 dagen binnen.Super service wederom bij Presto
Ze zitten namelijk top, staan kek en geven je meteen het gevoel dat je sneller gaat dan de week daarvoor. Kom maar op met die kilometers!