Fred’s Fietsblog

Na een dagje shoppen in Breda gisteren (waar het allejezus druk was) had ik het plan opgevat om vanochtend de Pina of Gios weer eens uit te laten. Het zou vanmiddag gaan stormen maar vanochtend zou alles okee zijn. Snel nog even buienradar checken om half 10. Hela hola, om 10 uur dik regen voorspeld. Da’s dus niks, met regen vertrekken, hebbik een hekel aan.

Maar geen nood, na de lunch zou er net een opklaringkje komen, dus eerst met andere zondagse zaken aan de slag.
Om 13:00 de kleren aan: fietsbroek kort, beenstukken, armstukken, lange wintertrui en windjack, regenoverschoenen, mtbhandschoenen en voor de zekerheid een regenjas. Hoewel de lucht grijzig is kies en de wind heftig kies ik meteen de aanval. Recht tegen de wind in en diep in de beugel beuk ik tegen de wind in richting Lopik. De enkele verwaaide local die ik tegenkom kijkt verbaasd op,  wat doet die vent hier …
Na 15 km begint het een tikkie te miezeren. Ben ik niet bang voor, ben goed ingepakt en het is lekker om tegen een fikse herfststorm te vechten, maakt het hoofd leeg en geeft je het gevoel dat je leeft.
Net voorbij Schoonhoven breekt het los, het is opgehouden met zachtjes regenen en in een bushoekje verwissel ik windjack voor regenjas, de Prince kijkt me morrend aan, heb ik dat?
In de razende regenstriemen donder ik verder, in een polderniemansland waar letterlijk geen hond meer buiten is. De tekst van Tommy Wieringa, geciteerd in het boek ‘De nieuwe fiets’  die ik aan het lezen ben, speelt door mijn hoofd. "De homo sapiens is gebaat bij tegenstand, de hoeveelheid tegenstand die hij overwint bepaalt het genot dat hij uiteindelijk aan een gebeurtenis beleeft. Moeilijkheden geven zijn leven zin". Met een ferme zwaai slinger ik me op de fiets richting Vlist, het leven inademend.

Vijf en zestig solo kilometers verder vormt een plas water zich op de keukenvloer onder mijn voeten. Het was een waarlijk genoeglijke middag …

Afbeelding624.jpg, originally uploaded by giosbeazt.