Helaas bleek ik niet meteen de Baugé (zie foto onder, wit pakje, foto gemaakt tijdens 6daagse Amsterdam) die ik me had voorgesteld. Gevalletje ‘deuk in ego’ zou mijn vrouw zeggen.
Je moet je voorstellen dat je in een clubje vna 14 onbekenden rijd en direct in eentreintje kort op elkaar moet aanhaken. Op de weg een piece of cake maar met wat jojo-ende medefietsers betekent dat extra opletten.
Nadat iemand voor me in de bocht te langzaam ging maakte ik de fout door ipv zelf snelheid temaken direct naar beneden te duiken en dus onderlangs in te halen. Doe je dus maar 1 keer fout.
Het treintje rijden op de zwarte streep liep deze keer ook niet strak genoeg vond ik zelf. Achterad zei Carolien dat ik een iets te kleine fiets had genomen, ik vond de (huur)fiets Hypernerveus in de bocht, dat was de vorige keer bij een ander exemplaar duidelijk anders…
Tenslotte, de directe reden van niet meteen doormogen naar de volgende groep: te weinig kijken. Dat was duidelijk toen we om de twee ronden van kop moesten wisselen. Ik reed op tweede positie toen mijn kopman ineens flink gas gaf. Om dezelfde snelheid te houden jakkerde ik achter hem aan in zijn wiel en toen ik overnam hield ik die snelheid wat twee problemen opleverde:
1) na mij bleek een gat van 25 meter, niemand kon volgen (ik had beter moeten kijken en het treintje niet stuk moeten rijden)
2) ik blies mezelf behoorlijk op waardoor ik in de rondes daarna moeite hield met aanpikken.
Verloren avond? Welnee, véél geleerd en over twee weken ga ik het nog eens proberen. Daarnaast is twee uur rijden op de baan een supergoeie intervaltraining, en tenslotte, het is gewoon leuk om te doen (echt waar :0) )..
Artikelen (RSS)