Fred’s Fietsblog

Hoewel ik iedere dag om half zeven opsta is en blijft halfzes voor het gevoel toch echt middernacht. Het lichaam protesteert nog, maar helaas, ik ga eruit.
Drie kwartier later pik ik Dennis op in centrum Utrecht en om half zeven zetten we koers richting Bilzen, voor de Bilzen Classic, door anderen geroemd om haar fraaie parcours (zie hier de route zoals Dennis die met zijn Garmin Edge heeft opgenomen) en fikse klimmen.
Samen met Pierre en Ries staan we om 9:15 uur bij de inschrijving en om half tien zijn we weg voor 175 kilometers. Het weer is fantastisch en het moraal is goed. Hoewel we erg laat vertrekken nemen we onderweg de tijd om het landschap van o.a. de Haspengouw in ons op te nemen.

Halverwege het parcours is er een optioneel toetje: de Muur van Huy, gevreesd door velen, gekend bij de meesten als dé beklimming van de Waalse pijl. Ries, Dennis en ik kennen de klim alleen van tv en besluiten het er op te wagen.

Op het moment dat de klim start schakel ik gelijk het ‘paniekijzer’ in (34×27). Daarmee kan me toch niets gebeuren, toch?  Alles gaat goed tot de bekende bocht naar links (22%). Daar trek en duw ik uit alle macht en hoor ik Dennis achter me afstappen terwijl hij aangeeft dat dit niet meer menselijk is. Ik denk aan wielrenster Marijn, die hier pas geleden huilend over de finish kwam. Dit is inderdaad een kreng van een klim. Zou daar bij die auto het einde zijn? Ries gaat me ‘en danseuse’ voorbij en met verstand op nul ga ik ook op de pedalen staan. Als de je Galibier hebt gedaan bij 2 graden boven nul dan moet dit ook kunnen. 100 meter verder ben ik boven, draai me om en maak een foto van de hellende afgrond die ik net omhoog gegaan ben. Muur van Huy, je hebt me gebeten maar niet kleingekregen. Met diep respect voor Marijn zetten we koers richting de volgende bevoorrading om bij Pierre aan te sluiten. 

De tweede helft gaat het (letterlijk) voor de wind. M’n benen houden het goed en de resterende klimmen gaan nog goed. Op het moment dat we Vlaanderen weer inrijden valt het ons op hoe slecht de weg in Wallonie werkelijk is geweest. Ongelofelijk dat je voor 4 euro nog zo’n fantastische zitvlakmassage kunt krijgen :0) .
Over die vier euro gesproken, hoe verfrissend is het om te ervaren dat onze belgische vrienden (met hulp van de VWB) er altijd in slagen om voor zo’n luttel bedrag een top georganiseerd en bevoorraad evenement op te zetten dat gericht is op fietsen (en niet op nederlands zakkenvullen zoals vele andere duurbetaalde toertochten tegenwoordig).

Rond half zes en na 189 km zijn we bij de finish, waar we op het grote terras buiten nog net een pint kunnen drinken. Pierre en Ries zetten direct koers naar huis. Dennis en ik gooien, net voordat het gaat regenen de spullen in de auto en eten nog een heerlijk maal (entrecote en varkenshaas met gebakken lokale grotchampigons, groentjes en fritten) bij eetcafé‘Big louis’ aan de stationslaan. In de autorit naar huis worden we overspoeld door regen, ik zet Dennis thuis af en ben zelf om 22:15 thuis. Na een lekkere douche zoek ik vrouw en bed op. Het was een mooie dag …… (met dank aan Pierre, Ries en Dennis)

Volgende week op het programma: Limburgs Mooiste, 150 km, met dank aan Dennis en Elsa voor het last-minute deelnemersbewijs.

P.s. Had ik al verteld dat ik 3 weken geleden 83e van de 1014 deelnemers was in de tijdrit-sprint van de Giro toertocht in Middelburg? *gniffel*